philip island

Maandagavond zijn we opgehaald in melbourne om naar philip island te gaan. Een trip van twee uur rijden. We verbleven twee nachten in een vakantiehuis met familie. De volgende ochtend gingen we eerst naar de nobbies. We hebben daar gewandeld en alles goed in ons opgenomen. Wat is het hier weer vreselijk mooi. Daarna tijd om de pelikanen te zien voeren. Elke dag komen er om twaalf uur pelikanen om vis te eten. Normaal eten ze 10 kilo per dag ieder. Hier worden ze dagelijks getrakteerd op 15 kilo voor allemaal. De rest moeten ze nog steeds zelf bij elkaar zoeken. Zo wordt hun natuurlijke instinct niet aangetast.

Ook zagen we stingrays. (pijlstaartroggen). Wat zijn die enorm groot in het echt. Ze zwemmen zo om je heen. Heel gracieus. Wat een ervaring.

's middags om twee uur zou de cruiseboot vertrekken voor een bezoek aan seals rock. We hoopten een of twee zeehonden te kunnen ontdekken maar wat schetste onze verbazing.... Het waren er honderden. Niet normaal. In het water en op de rotsen. Ze zwommen zo voor onze boot en kwamen heel dichtbij. Deden hun dansje. Ze leken allemaal alsof ze heel blij waren. En wat een herrie kunnen ze maken met z'n allen. Je zag ook baby zeehonden en van die hele grote zeeleeuwen. Trots met hun kop in de lucht. Eén bonk gewicht. Wauw wat is dat gaaf zeg om zo dicht bij de beesten te kunnen komen in hun natuurlijke omgeving.
's avonds had de familie een restaurant geboekt. Na een lekkere maaltijd zijn we weer op pad gegaan om naar de pinquinparade te gaan kijken.

Je koopt een ticket en loopt vervolgens richting het strand over een flonder door een natuurgebied. Soort van duinengebied. Dan kom je op het strand terecht en bij tribunes waar we plaats namen. Dan is het alleen nog maar wachten op de zonsondergang. Ze verwachten de pinquins aan land om ongeveer 21.17 uur.
Je mag niet opstaan of herrie maken want je zou de pinquins kunnen afschrikken. Na een uitgebreide uitleg over deze pinquins gingen de zachte lampen aan en het werd t langzaam aan donker. En ja ....jeetje ...daar kwamen die kleine pinquins aangelopen uit de zee. Geweldig, wat een leuk gezicht. Midden in hun eigen omgeving. Je voelt je bijna een indringer. Ze komen in groepjes het land op gewaggeld. Doodmoe van de hele dag zwemmen en duiken naar vis. Zo'n 600 keer per dag. Wat zijn ze vertederend zeg. Ze waggelen best hard naar de rotsen waar ze vervolgens tegenop moeten klimmen richting de duinen en hun nesten met jongen. Als alle groepjes ponquins aan land zijn mag je lopen over de flonders richting het beginpunt. De pinquins waggelen overal rond langs de flonders en door de duinen. En wat een geluid maken ze . Geweldig. Je ziet af en toe zo'n moeder pinquin recht op haar doel ( nest) af gaan op zoek naar haar jong, een donzig exemplaar.
Ze zijn zo'n dertig cm hoog.
Ze lopen met je mee langs de flonders dus je kunt er de hele tijd naar kijken.
Wel rustig en fluisterend. En wat is het toch irritant dat sommige mensen gewoon niet willen begrijpen dat het de pinquins natuurlijke omgeving is en wij de indringers zijn en dat je dus je snavel moet houden en respect moet hebben voor de natuur. Die mensen zijn zo irritant aanwezig en proberen zelfs de beestjes aan te raken. Grrrr
Ze verpesten het gewoon voor anderen. Er lopen best veel rangers rond om op de mensen te letten. Langzaamaan verdwijnen al die lieve beesten in hun nest en komt er aan deze geweldige dag een eind.

Thuis toch nog even een ontmoeting met twee possums. Het kan niet op.
We hebben onder de hand alle australische beesten wel gezien. We zijn echte geluksvogels.